هوای تازه در دلم نیست
 نفس را در سینه حبس کرده ام                                                                            
تا بدانم....

از هابیلهایی که پرپر شد                                                                                        
از تیرگی هایی که سپید شد
از اولین نگاه هایی که عشق شد
و از اولین عشق هایی که تباه شد.

بارانی ترین کلمات را
نغزترین جملات را
برای تو می نویسم.

تمام تک بیتی های ناب
و رباعی های بنفشم را
به یادت می سرایم
گل های ستاره را
هر شب برای تو می چینم.

بلور رویاهایم را
فقط به خاطر تو پاک و ساده نگه داشته ام.

ازلی ترین و بکر ترین آرزوهایم را نثارت می کنم

       تا تو بیایی
                       برایم قصری بسازی
                                 از جنس   نور  و   امید

      عشق تو برایم زیباتر از هر زیبایی
                                          و با شکوه تر از هر منظره ای می باشد
         تو ٬ دنیای ناشناخته ای هستی که فقط من
                                                      آن را کشف کردم

به اندازه ی همه ی دنیا دوستت دارم 
                                         و به اندازه ی همه ی پرستشگاه ها می پرستمت
                                                  و به اندازه ی تمام ستایشگران ستایشت می کنم

   اگر در راه عشق تو وجودم را به هزاران تکه قسمت کنند
                                     هر تکه ی آن با صدای بلند فریاد می زند

                                               تو را دوست دارم
                                                               

                                                         ای عشق من

                                                                                        زرد و نیلی و بنفش
سبز و آبی کبود!
با بنفشه ها نشسته ام٬
سال های سال٬
صبح های زود.

در کنار چشمه ی سحر
سر نهاده روی شانه های یکدگر
گیسوان خیس شان به دست باد٬
چهره ها نهفته در پناه سایه های شرم٬
رنگ ها شکفته در زلال عطر های گرم٬
می تراود از سکوت دلپذیرشان٬
بهترین ترانه٬
                    بهترین سرود!

                                                      مخمل نگاه این بنفشه ها٬
                                                      می برد مرا سبک تر از نسیم٬
                                                      از بنفشه زار باغچه٬
                                                      تا بنفشه زار چشم تو ـ که رُسته در کنار هم ـ
                                                      زرد و نیلی و بنفش
                                                      سبز و آبی و کبود.
                                                      با همان سکوت شرمگین٬
                                                      با همان ترانه ها و عطر ها٬
                                                      بهترین هر چه بود و هست٬
                                                      بهترین هر چه هست و بود!

در بنفشه زار چشم تو
من ز بهترین بهشت ها گذشته ام
من به بهترین بهار ها رسیده ام.

ای غم تو همزبان بهترین دقایق حیات من!
لحظه های هستی من از تو پر شده است
آه!
در تمام روز
در تمام شب
در تمام هفته
در تمام ماه
در فضای خانه٬ کوچه٬ راه
در هوا ٬ زمین٬ درخت٬سبزه ٬ آب
در خطوط درهم کتاب٬
در دیار نیلگون خواب!

ای جدایی تو بهترین بهانه ی گریستن!
بی تو من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام.

ای نوازش تو بهترین امید زیستن!
در کنار تو
من ز اوج لذتی نگفتنی گذشته ام.

                                                         در بنفشه زار چشم تو 
                                                         برگ های زرد و نیلی و بنفش٬
                                                         عطر های سبز و آبی و کبود ٬
                                                         نغمه های نا شنیده ساز می کنند٬
                                                          بهتر از تمام نغمه ها و ساز ها!

                                                          روی مخمل لطیف گونه هات
                                                          غنچه های رنگ رنگ ناز٬
                                                           برگ های تازه تازه باز می کنند٬
                                                           بهتر از تمام رنگ ها و راز ها!

                                 خوبِ خوبِ نازنین من!
                                 نام تو همیشه مرا مست می کند
                                  بهتر از شراب.
                                 بهتر از تمام شعر های ناب!

                                 نام تو ٬ اگر چه بهترین سرود زندگی ست
                                 من تو را
                                                  به خلوت خدایی خیال خود:
                                    «بهترینِ بهترینِ من » خطاب می کنم٬

                                            بهترین بهترین من!

من غم را در سکوت
                             سکوت را در شب
                                                     شب را به خاطر اندیشیدن به تو دوست دارم

من زندگی را در عشق
                                 عشق را در قلب
                                          و قلب را به خاطر اینکه آشیانه ی توست دوست دارم

من اندوه را در اشک
                            اشک را در چشم
                                                 و چشم را به خاطر دیدن روی تو دوست دارم

من عشق را در سکوت
                            سکوت را در تنهایی
                                             تنهایی را به خاطر تپیدن قلبم
                                                                      تپیدن قلبم را برای تو

                                       و تو را همچو قلبم دوست دارم

مرا در دل٬ نوای صد ترانه است

                   وجودم پُر ز شعر عاشقانه است

 اگر گویم٬ وگر خاموش مانم ـ

                   تو را می خواهم و این ها بهانه است.

چه تلخم٬ گر تو را شیرین نبینم

                 رُخت راهمچو گل رنگین نبینم

                             الهی دیده ام را کور بینی

                                          که یک ساعت تو را غمگین نبینم!

 وقتی نسیم صبحگاهان ـ مست ـ                                                                          

         گلهای باغ گیسوانت را                                                                           

               افشاند و

                  پر پر کرد و

                     پر پر کرد و

                         پر پر کرد

              بر روی پیشانی

                       من نیز در آیینه ی چشم تو می دیدم

                             پرواز روحم را

      در آفاق پریشانی...

                           ای عشق ٬ پناهگاه پنداشتمت

                                     ای چاه نهفته ٬ راه پنداشتمت

                                           ای چشم سیاه ٬ آه ای چشم سیاه

                                                          آتش بودی ٬ نگاه پنداشتمت

                                           دانه های اشکت را بگویم
                                           یا هق هق صادقانه ات را .

                                          بغض های هزار ساله ات را بگویم
                                           یا های هایِ گریه هایت را.

                                   که همه برایم خاطره ی محزونترین لحظه هایند

                                     آری:من٬ که با نگاهی گرم به سویت آمدم
                                     اکنون٬
                                    چگونه در تابلوی خیالی قلبم
                                              طرح چهره ی سرد و محزونت را
                                                                       به تصویر درآرم٬

                                   من٬
                                            نقاش و تصویر گر شادی هایم
                                            و همدم غم هایت
                                              اما٬ ای کاش روزی

                                           در انتهای زاویه ی نگاهم
                                           نقش خنده هایت را می دیدم
                                           در قالبِ یک تابلوی شیرین

                                          تابلویی به نامِ:
                                                                     «ما»....
                                   

  با نگاهت
      مرا از زندان وجودم رها کردی.

  با حرکاتت
   نت های مهر را برایم خواندی

  و با گفتارت
  یگانه آهنگ دوستی را برایم نواختی.

                           آری

  من دیگر من نیستم
  من تکنوازِ شهر عشقم.

                      آهنگی ساخته ام
               که گام هایش گویای حرکت

           نت هایش حاکی نگاه
          و قطعه هایش بیانگر گفتار توست

                      آری

           موسیقی اش
                             سمفونی زیبای عشق است.

         ای رهاننده ی من
         ای افسانه ی قصه ها ی من
         بیا٬
        تا در کنار تو

                               سمفونی عشقم را تا آخر بنوازم.

                                                                     چو آه آتشینم دید ٬ پنداشت

                                                         که دل افسرده از رنج فراق است

                                                دریغا آن طبیب دل ندانست

                                     که جان ٬بیمار درد اشتیاق است

      دلم کافر شد و گفتم خدا تو

                 بهشت زندگانی را صفا تو

                        غم پنهان خود را با که گویم

                             تو با من بی من و من بی تو با تو

                     روز تا شب سوختم چشم انتظار

                          تا در آغوشت کشم شب تا سحر

                                   درد هجرانت مرا دیوانه کرد

                                        از دل دیوانه ام ٬ دیوانه تر

                            روزهایی که بی تو می گذرد

                                      گر چه با یاد توست ثانیه هاش

                        آرزو باز می کشد فریاد:

                                                         در کنار تو می گذشت ای کاش

            گفته بودی که :« چرا محو تماشای منی ؟

                      و آنچنان مات که یک دم مژه بر هم نزنی»

                                 مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود

                                      ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی!

نام تو را می برم!                                                                       

               شگفتا!

                                  گهگاه

بینم نامم ز خاطر تو گذشته ست!                                                                                  

ای که به یاد منی٬ به یادت هستم.

بر در و دیوار تار و پود وجودم

نامِ تو را دستِ گرمِ عشق٬ نوشته ست!

وین دلِ سر گشته ٬ این کبوتر عاشق

گِردِ تو تنها نه٬ گِردِ نامِ تو گشته ست!

نام تو را می برم ٬ همیشه ٬ به هر حال

نام تو در من طنینِ بال فرشته ست.

نام تو در من نسیمِ باغِ بهشت است.

                      به وسعت یک خواب آرام به تو دل می دهم

                        و قشنگترین رویاهایم را تقدیمت می کنم             

خدا را دوست دارم                                                                                                       

چون بدون آن عشق نیست

عشق را دوست دارم

چون بدون آن زندگی نیست

زندگی را دوست دارم

چون بدون آن تو نیستی

تو را دوست دارم

چون بدون تو من نیستم

اگر باد بودم می وزیدم اگر ابر بودم می باریدم اگر مهر بودم می تابیدم تا بدانی

                                    دوستت دارم

اگر ابر بودی به انتظار اشکت می نشستم اگر مهر بودی در پرتوت خود را گرم می کردم

اگر باد بودی چون برگ خزان خود را به دستت می سپردم اگر خدا بودی به تو ایمان می آوردم تا بدانی

                                   دوستت دارم

اگر هیچ بودی از تو ابر سپیدی می ساختم   از تو خورشید با شکوهی به وجود می آوردم 

تو را نسیم ملایمی می کردم       از تو خدایی بزرگ می ساختم  تا بدانی که فقط تو را

                                              دوستت دارم

انتظار دیدن تو کوله بار سنگینی است که به دوش می کشم...انتظار شیرینی است...دردیست که دوستش دارم!!! غمی است که رنجم می دهد... غمت را هم

                                      دوست دارم

                اگر تو نباشی دنیا سرابی بیش نیست در فراسوی بیابان

                 اگر تو نباشی قناریها نمی خوانند و خورشید پشت در های

                 بسته معطل می ماند

                 و در آخر

                اگر تو نباشی من معنای عشق و دوست داشتن را از یاد

               خواهم برد انگار اصلاً روزی معنای آنرا نمی دانستم

                                                                   همیشه دوستت دارم

درخت تبریزی زیر پنجره ی اتاقم را خیلی دوست دارم.

هر وقت به آن نگاه می کنم حس غریبی را در وجودش احساس می کنم.

حس می کنم دلش برای دوستانش برای خاکش برای جایی که می تواند در آن رشد کند تنگ شده است.

تک تک شاخه هایش دل تنگی را برایت معنا می کنند.

من و آن درخت هر دو درد مشترکی داریم.

او دل تنگ خاکی است که با سرشتش هم پیمان است و ناراحت از سر نوشتی که به اشتباه او را تک و تنها به کوچه ی ما آورده و من دلتنگم برای آرزوهایم رویاهایم و زندگی ام.

زندگی برایم زمانی جریان دارد که به رویاهایم دست بیابم. و زمانی که به آنها برسم دل تنگ نخواهم بود.

من چیز زیادی نمیخواهم فقط یک جنگل متروک و یک کلبه ی گرم و اگر هیچ کدام از آنها را به من ندهند ناراحت نخواهم شدو فقط تو را خواهم خواست

اگر تو باشی همه چیز زیباست.

به زیبایی عشق به سفیدی مریم های شادان و به شادی شمشادهای خندان.

تو برایم ذره سای زندگی هستی.

زمانی که باشی تمام زیبایی ها را برایت خواهم خواست و زمانی که نباشی دل تنگ خواهم بود.

با توست که زندگی برایم معنا دارد.

به راستی که زندگی بدون عشق ناپیمودنی است.

و حالا که نیستی آرزو می کنم زمانی که به تو برسم: با هم هر روز به خورشید سلام دهیم و به گلهای آفتابگردان بگویم امیدوار باشند چون خورشید هیچ وقت پشت ابرها پنهان نخواهد بود.

و اگر باز هم تمام چیزهایی را که می خواهم به من ندهند و سنگ ها پاهایم را سرخگون کنند توجهی نمی کنم و می گویم:

فقط تو را می خواهم.

تنها و بی کس در بی چراغی شب ها می رفتم                                                                

همه ی ستاره هایم به تاریکی رفته بود.

لحظه ام از طنین ریزش پیوند ها پر بود.

تنها می رفتم می شنوی ؟ تنها.

ناگهان تو از بیرا هه ی لحظه ها میان دو تاریکی به من پیوستی همه ی تپشهایم از آن تو بود

چهره ی به شب پیوسته.

همه ی تپشهایم.

                                                                                                    (سپهری)

خواستم او را مثل باران زلال مثل ابر سفید و مثل سرو سر بلند به تصویر بکشم و بگویم:

اگر او وجود نداشت طنین زیبایی هایم سروده نمی شد.

تقدیم به کسانی که اوی گمشده اشان در بی چراغی شب ها نا پیداست

و تقدیم به کسانی که قصد دارند دیو فاصله ها را زیر پاهای استوار خویش نابود سازند و در کنار اوی زیبای خویش شعر سهراب بخوانند