چو آه آتشینم دید ٬ پنداشت

                                                         که دل افسرده از رنج فراق است

                                                دریغا آن طبیب دل ندانست

                                     که جان ٬بیمار درد اشتیاق است

      دلم کافر شد و گفتم خدا تو

                 بهشت زندگانی را صفا تو

                        غم پنهان خود را با که گویم

                             تو با من بی من و من بی تو با تو

                     روز تا شب سوختم چشم انتظار

                          تا در آغوشت کشم شب تا سحر

                                   درد هجرانت مرا دیوانه کرد

                                        از دل دیوانه ام ٬ دیوانه تر

                            روزهایی که بی تو می گذرد

                                      گر چه با یاد توست ثانیه هاش

                        آرزو باز می کشد فریاد:

                                                         در کنار تو می گذشت ای کاش

            گفته بودی که :« چرا محو تماشای منی ؟

                      و آنچنان مات که یک دم مژه بر هم نزنی»

                                 مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود

                                      ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی!

نام تو را می برم!                                                                       

               شگفتا!

                                  گهگاه

بینم نامم ز خاطر تو گذشته ست!                                                                                  

ای که به یاد منی٬ به یادت هستم.

بر در و دیوار تار و پود وجودم

نامِ تو را دستِ گرمِ عشق٬ نوشته ست!

وین دلِ سر گشته ٬ این کبوتر عاشق

گِردِ تو تنها نه٬ گِردِ نامِ تو گشته ست!

نام تو را می برم ٬ همیشه ٬ به هر حال

نام تو در من طنینِ بال فرشته ست.

نام تو در من نسیمِ باغِ بهشت است.

                      به وسعت یک خواب آرام به تو دل می دهم

                        و قشنگترین رویاهایم را تقدیمت می کنم             

خدا را دوست دارم                                                                                                       

چون بدون آن عشق نیست

عشق را دوست دارم

چون بدون آن زندگی نیست

زندگی را دوست دارم

چون بدون آن تو نیستی

تو را دوست دارم

چون بدون تو من نیستم

اگر باد بودم می وزیدم اگر ابر بودم می باریدم اگر مهر بودم می تابیدم تا بدانی

                                    دوستت دارم

اگر ابر بودی به انتظار اشکت می نشستم اگر مهر بودی در پرتوت خود را گرم می کردم

اگر باد بودی چون برگ خزان خود را به دستت می سپردم اگر خدا بودی به تو ایمان می آوردم تا بدانی

                                   دوستت دارم

اگر هیچ بودی از تو ابر سپیدی می ساختم   از تو خورشید با شکوهی به وجود می آوردم 

تو را نسیم ملایمی می کردم       از تو خدایی بزرگ می ساختم  تا بدانی که فقط تو را

                                              دوستت دارم

انتظار دیدن تو کوله بار سنگینی است که به دوش می کشم...انتظار شیرینی است...دردیست که دوستش دارم!!! غمی است که رنجم می دهد... غمت را هم

                                      دوست دارم

                اگر تو نباشی دنیا سرابی بیش نیست در فراسوی بیابان

                 اگر تو نباشی قناریها نمی خوانند و خورشید پشت در های

                 بسته معطل می ماند

                 و در آخر

                اگر تو نباشی من معنای عشق و دوست داشتن را از یاد

               خواهم برد انگار اصلاً روزی معنای آنرا نمی دانستم

                                                                   همیشه دوستت دارم

درخت تبریزی زیر پنجره ی اتاقم را خیلی دوست دارم.

هر وقت به آن نگاه می کنم حس غریبی را در وجودش احساس می کنم.

حس می کنم دلش برای دوستانش برای خاکش برای جایی که می تواند در آن رشد کند تنگ شده است.

تک تک شاخه هایش دل تنگی را برایت معنا می کنند.

من و آن درخت هر دو درد مشترکی داریم.

او دل تنگ خاکی است که با سرشتش هم پیمان است و ناراحت از سر نوشتی که به اشتباه او را تک و تنها به کوچه ی ما آورده و من دلتنگم برای آرزوهایم رویاهایم و زندگی ام.

زندگی برایم زمانی جریان دارد که به رویاهایم دست بیابم. و زمانی که به آنها برسم دل تنگ نخواهم بود.

من چیز زیادی نمیخواهم فقط یک جنگل متروک و یک کلبه ی گرم و اگر هیچ کدام از آنها را به من ندهند ناراحت نخواهم شدو فقط تو را خواهم خواست

اگر تو باشی همه چیز زیباست.

به زیبایی عشق به سفیدی مریم های شادان و به شادی شمشادهای خندان.

تو برایم ذره سای زندگی هستی.

زمانی که باشی تمام زیبایی ها را برایت خواهم خواست و زمانی که نباشی دل تنگ خواهم بود.

با توست که زندگی برایم معنا دارد.

به راستی که زندگی بدون عشق ناپیمودنی است.

و حالا که نیستی آرزو می کنم زمانی که به تو برسم: با هم هر روز به خورشید سلام دهیم و به گلهای آفتابگردان بگویم امیدوار باشند چون خورشید هیچ وقت پشت ابرها پنهان نخواهد بود.

و اگر باز هم تمام چیزهایی را که می خواهم به من ندهند و سنگ ها پاهایم را سرخگون کنند توجهی نمی کنم و می گویم:

فقط تو را می خواهم.

تنها و بی کس در بی چراغی شب ها می رفتم                                                                

همه ی ستاره هایم به تاریکی رفته بود.

لحظه ام از طنین ریزش پیوند ها پر بود.

تنها می رفتم می شنوی ؟ تنها.

ناگهان تو از بیرا هه ی لحظه ها میان دو تاریکی به من پیوستی همه ی تپشهایم از آن تو بود

چهره ی به شب پیوسته.

همه ی تپشهایم.

                                                                                                    (سپهری)

خواستم او را مثل باران زلال مثل ابر سفید و مثل سرو سر بلند به تصویر بکشم و بگویم:

اگر او وجود نداشت طنین زیبایی هایم سروده نمی شد.

تقدیم به کسانی که اوی گمشده اشان در بی چراغی شب ها نا پیداست

و تقدیم به کسانی که قصد دارند دیو فاصله ها را زیر پاهای استوار خویش نابود سازند و در کنار اوی زیبای خویش شعر سهراب بخوانند