زرد و نیلی و بنفش
سبز و آبی کبود!
با بنفشه ها نشسته ام٬
سال های سال٬
صبح های زود.

در کنار چشمه ی سحر
سر نهاده روی شانه های یکدگر
گیسوان خیس شان به دست باد٬
چهره ها نهفته در پناه سایه های شرم٬
رنگ ها شکفته در زلال عطر های گرم٬
می تراود از سکوت دلپذیرشان٬
بهترین ترانه٬
                    بهترین سرود!

                                                      مخمل نگاه این بنفشه ها٬
                                                      می برد مرا سبک تر از نسیم٬
                                                      از بنفشه زار باغچه٬
                                                      تا بنفشه زار چشم تو ـ که رُسته در کنار هم ـ
                                                      زرد و نیلی و بنفش
                                                      سبز و آبی و کبود.
                                                      با همان سکوت شرمگین٬
                                                      با همان ترانه ها و عطر ها٬
                                                      بهترین هر چه بود و هست٬
                                                      بهترین هر چه هست و بود!

در بنفشه زار چشم تو
من ز بهترین بهشت ها گذشته ام
من به بهترین بهار ها رسیده ام.

ای غم تو همزبان بهترین دقایق حیات من!
لحظه های هستی من از تو پر شده است
آه!
در تمام روز
در تمام شب
در تمام هفته
در تمام ماه
در فضای خانه٬ کوچه٬ راه
در هوا ٬ زمین٬ درخت٬سبزه ٬ آب
در خطوط درهم کتاب٬
در دیار نیلگون خواب!

ای جدایی تو بهترین بهانه ی گریستن!
بی تو من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام.

ای نوازش تو بهترین امید زیستن!
در کنار تو
من ز اوج لذتی نگفتنی گذشته ام.

                                                         در بنفشه زار چشم تو 
                                                         برگ های زرد و نیلی و بنفش٬
                                                         عطر های سبز و آبی و کبود ٬
                                                         نغمه های نا شنیده ساز می کنند٬
                                                          بهتر از تمام نغمه ها و ساز ها!

                                                          روی مخمل لطیف گونه هات
                                                          غنچه های رنگ رنگ ناز٬
                                                           برگ های تازه تازه باز می کنند٬
                                                           بهتر از تمام رنگ ها و راز ها!

                                 خوبِ خوبِ نازنین من!
                                 نام تو همیشه مرا مست می کند
                                  بهتر از شراب.
                                 بهتر از تمام شعر های ناب!

                                 نام تو ٬ اگر چه بهترین سرود زندگی ست
                                 من تو را
                                                  به خلوت خدایی خیال خود:
                                    «بهترینِ بهترینِ من » خطاب می کنم٬

                                            بهترین بهترین من!

من غم را در سکوت
                             سکوت را در شب
                                                     شب را به خاطر اندیشیدن به تو دوست دارم

من زندگی را در عشق
                                 عشق را در قلب
                                          و قلب را به خاطر اینکه آشیانه ی توست دوست دارم

من اندوه را در اشک
                            اشک را در چشم
                                                 و چشم را به خاطر دیدن روی تو دوست دارم

من عشق را در سکوت
                            سکوت را در تنهایی
                                             تنهایی را به خاطر تپیدن قلبم
                                                                      تپیدن قلبم را برای تو

                                       و تو را همچو قلبم دوست دارم

مرا در دل٬ نوای صد ترانه است

                   وجودم پُر ز شعر عاشقانه است

 اگر گویم٬ وگر خاموش مانم ـ

                   تو را می خواهم و این ها بهانه است.

چه تلخم٬ گر تو را شیرین نبینم

                 رُخت راهمچو گل رنگین نبینم

                             الهی دیده ام را کور بینی

                                          که یک ساعت تو را غمگین نبینم!

 وقتی نسیم صبحگاهان ـ مست ـ                                                                          

         گلهای باغ گیسوانت را                                                                           

               افشاند و

                  پر پر کرد و

                     پر پر کرد و

                         پر پر کرد

              بر روی پیشانی

                       من نیز در آیینه ی چشم تو می دیدم

                             پرواز روحم را

      در آفاق پریشانی...

                           ای عشق ٬ پناهگاه پنداشتمت

                                     ای چاه نهفته ٬ راه پنداشتمت

                                           ای چشم سیاه ٬ آه ای چشم سیاه

                                                          آتش بودی ٬ نگاه پنداشتمت

                                           دانه های اشکت را بگویم
                                           یا هق هق صادقانه ات را .

                                          بغض های هزار ساله ات را بگویم
                                           یا های هایِ گریه هایت را.

                                   که همه برایم خاطره ی محزونترین لحظه هایند

                                     آری:من٬ که با نگاهی گرم به سویت آمدم
                                     اکنون٬
                                    چگونه در تابلوی خیالی قلبم
                                              طرح چهره ی سرد و محزونت را
                                                                       به تصویر درآرم٬

                                   من٬
                                            نقاش و تصویر گر شادی هایم
                                            و همدم غم هایت
                                              اما٬ ای کاش روزی

                                           در انتهای زاویه ی نگاهم
                                           نقش خنده هایت را می دیدم
                                           در قالبِ یک تابلوی شیرین

                                          تابلویی به نامِ:
                                                                     «ما»....
                                   

  با نگاهت
      مرا از زندان وجودم رها کردی.

  با حرکاتت
   نت های مهر را برایم خواندی

  و با گفتارت
  یگانه آهنگ دوستی را برایم نواختی.

                           آری

  من دیگر من نیستم
  من تکنوازِ شهر عشقم.

                      آهنگی ساخته ام
               که گام هایش گویای حرکت

           نت هایش حاکی نگاه
          و قطعه هایش بیانگر گفتار توست

                      آری

           موسیقی اش
                             سمفونی زیبای عشق است.

         ای رهاننده ی من
         ای افسانه ی قصه ها ی من
         بیا٬
        تا در کنار تو

                               سمفونی عشقم را تا آخر بنوازم.