تنها و بی کس در بی چراغی شب ها می رفتم                                                                

همه ی ستاره هایم به تاریکی رفته بود.

لحظه ام از طنین ریزش پیوند ها پر بود.

تنها می رفتم می شنوی ؟ تنها.

ناگهان تو از بیرا هه ی لحظه ها میان دو تاریکی به من پیوستی همه ی تپشهایم از آن تو بود

چهره ی به شب پیوسته.

همه ی تپشهایم.

                                                                                                    (سپهری)

خواستم او را مثل باران زلال مثل ابر سفید و مثل سرو سر بلند به تصویر بکشم و بگویم:

اگر او وجود نداشت طنین زیبایی هایم سروده نمی شد.

تقدیم به کسانی که اوی گمشده اشان در بی چراغی شب ها نا پیداست

و تقدیم به کسانی که قصد دارند دیو فاصله ها را زیر پاهای استوار خویش نابود سازند و در کنار اوی زیبای خویش شعر سهراب بخوانند