زرد و نیلی و بنفش
سبز و آبی کبود!
با بنفشه ها نشسته ام٬
سال های سال٬
صبح های زود.

در کنار چشمه ی سحر
سر نهاده روی شانه های یکدگر
گیسوان خیس شان به دست باد٬
چهره ها نهفته در پناه سایه های شرم٬
رنگ ها شکفته در زلال عطر های گرم٬
می تراود از سکوت دلپذیرشان٬
بهترین ترانه٬
                    بهترین سرود!

                                                      مخمل نگاه این بنفشه ها٬
                                                      می برد مرا سبک تر از نسیم٬
                                                      از بنفشه زار باغچه٬
                                                      تا بنفشه زار چشم تو ـ که رُسته در کنار هم ـ
                                                      زرد و نیلی و بنفش
                                                      سبز و آبی و کبود.
                                                      با همان سکوت شرمگین٬
                                                      با همان ترانه ها و عطر ها٬
                                                      بهترین هر چه بود و هست٬
                                                      بهترین هر چه هست و بود!

در بنفشه زار چشم تو
من ز بهترین بهشت ها گذشته ام
من به بهترین بهار ها رسیده ام.

ای غم تو همزبان بهترین دقایق حیات من!
لحظه های هستی من از تو پر شده است
آه!
در تمام روز
در تمام شب
در تمام هفته
در تمام ماه
در فضای خانه٬ کوچه٬ راه
در هوا ٬ زمین٬ درخت٬سبزه ٬ آب
در خطوط درهم کتاب٬
در دیار نیلگون خواب!

ای جدایی تو بهترین بهانه ی گریستن!
بی تو من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام.

ای نوازش تو بهترین امید زیستن!
در کنار تو
من ز اوج لذتی نگفتنی گذشته ام.

                                                         در بنفشه زار چشم تو 
                                                         برگ های زرد و نیلی و بنفش٬
                                                         عطر های سبز و آبی و کبود ٬
                                                         نغمه های نا شنیده ساز می کنند٬
                                                          بهتر از تمام نغمه ها و ساز ها!

                                                          روی مخمل لطیف گونه هات
                                                          غنچه های رنگ رنگ ناز٬
                                                           برگ های تازه تازه باز می کنند٬
                                                           بهتر از تمام رنگ ها و راز ها!

                                 خوبِ خوبِ نازنین من!
                                 نام تو همیشه مرا مست می کند
                                  بهتر از شراب.
                                 بهتر از تمام شعر های ناب!

                                 نام تو ٬ اگر چه بهترین سرود زندگی ست
                                 من تو را
                                                  به خلوت خدایی خیال خود:
                                    «بهترینِ بهترینِ من » خطاب می کنم٬

                                            بهترین بهترین من!